و حالا لحظه های من ، گرفتار سکوتی سرد و سنگینند و چشمانم که تا دیروز

به عشقت می درخشیدند ، نمی دانی چه غمگینند .

چراغ روشن شب بود برایم چشمهای تو نمیدانم بعد از تو چه خواهد شد .

پر از دلشوره ام .... بی تاب و دلگیرم کجا ماندی که من بی تو هزاران بار در هر لحظه میمیرم ....

 
خیلی وقته...خیلی وقته خودم رو می خوام رها کنم در جریان باد تا... خیلی وقت است چشمامو می بندم تا نگاه نکنم به روزهایی که گذشت، به روز هایی که فقط گذشتند، به روزهایی که خاطره شده اند حالا... حالا بدون گرفتن حتی سالگرد این عشق قشنگ و مقدسم تو رفتی و نیستی که مثل تمام لحظاتمون که جشن بود و خوشی ، جشن این عشق کوتاه و بگیریم...

دلتنگتم بیشتر از همیشه ...
از خواب مي پرم
چيزي يادم نمي یاد...
فقط از چشمای خيسم مي فهمم كه خواب تو رو مي دیدم  
اي كاش كنارم بودي
تا همونطوری كه دلم رو تنها گذاشتی سكوت تنهاييم رو پر کنی ...
كنار پنجره مي رم
آسمون برخلاف دل ابريم صافه مثل هر شب ستاره ها را مي شمارم
يكي كمه....
شايد امشب هم در جايي كسي مثل من ستاره اش رو به بهاي دل شكسته اي داده .

باز می بینی که شکوفه بودن تو ، از گریه های بی امان من مجال رسیدن می گیرد .

با عجز و ناله به روزهای خوب گذشته که درد و رنج شد و غصه ایی بافته شده به چشمانم ،

به دل هزار تکه شده ام به اولین ماه بی تو ماندن ، به ندامتگاه نبودنت میسوزم.

میبینی هنوز تو توهم عشقت موندم.

بخدا هنوز دیونه وار دوست دارم ......

اما تنها غیر از همین معنا تفسیر آدم نیست ...

چه زیباست بخاطر تو زیستن

وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

وچه تلخ وغم انگیز است، دور از توبودن، برای تو گریستن؛

و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ ایکاش می دانستی بدون تو،

مرگ گواراترین زندگیست؛ بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت،

زندگی چه تلخ وناشکیباست. ایکاش می دانستی مرز خواستن کجاست،

وایکاش میدیدی قلبی راکه فقط؛

برای تو می تپد

نمی دونی امروز چه دلتنگتم . نه ! راستی بهت گفتم ...

انتظار

از دريچه

با دل خسته، لب بسته، نگاه سرد

مي كنم از چشم خواب آلودة خود

صبحدم

بيرون

نگاهي:

 

در مه آلوده هواي خيس غم آور

پاره پاره رشته هاي نقره در تسبيح گوهر . . .

در اجاق باد، آن افسرده دل آذر

كاندك اندك برگ هاي بيشه هاي سبز را بي شعله مي سوزد . . .

 

من در اينجا مانده ام خاموش

بر جا ايستاده

سرد

وز دو چشم خسته اشك يأس مي ريزم به دامان:

جاده خالي

زير باران!

نگو این دل دوری عشقتو باور کرده

حالا من یه آرزو دارم تو سینه دوباره چشم من تورو ببینه

توی هفت آسمون تو تک ستاره منی بخدا ناز دو چشماتو به دنیا نمیدم

دارم دق میکنم ، نمی تونم تحمل کنم دوریتو  ........

 می فشرد و راحتم می کرد از این بودنم ....

تــو کجایی که ببینی لرزش دست مرا

تــو کجایی که ببینی ضربان وتپش قلب مرا

تــو کجایی که ببینی این همه پیــر شدم

تــو کجایی که ببینی من به عشق تو و تصویر دلت زنجیــر شدم

راست گفتی خیلی سخته . غیر قابل تحمله .

احساس میکنم پشتم خالی شده .

حالا دیگه جز خوشبختی تو آرزویی ندارم .

خون که قرمزه رنگ عشقه.اما اشک که بيرنگه درد عشقه

کاری به کار عشق ندارم !

   من هیچ چیز و هیچ کسی را

                            دیگر

                              در این زمانه دوست ندارم

    انگار

    این روزگار چشم ندارد من و تو را

                                      یک روز

                                        خوشحال و بی ملال ببیند

زیرا

هر چیز و هر کسی را

                                             که دوستر بداری

حتی اگر که یک نخ سیگار

                                         یا زهرمار باشد

                                                       از تو دریغ می کند ...

   پس

    من با همه وجودم

                                       خود را زدم به مردن

   تا روزگار ، دیگر

                                         کاری به من نداشته باشد 

   این شعر تازه را هم

                         نا گفته می گذارم ...

                                       تا روزگار بو نبرد ...

                 گفتم که

                                              کاری به کار عشق ندارم ! 

واقعیت این است که من بیش از آنی که فکر می کنی دوستت دارم ..

واقعیت این است که من جز تو کسی را برای عشق ورزیدن ندارم ..

واقعیت این است که میترسم مبادا تورا آسان از دست بدهم ..

واقعیت این است که  حرفهای دیگران هیچ تاثیری در کاهش عشق من به تو ندارد..

واقعیت این است که من همیشه با تو صادق بودم  هستم  وخواهم بود..

واقعیت این است که من جز تو چون تویی را ندارم  وتو شاید چون منی را زیاد داشته باشی..

واقعیت این است که من با تمام وجود عاشقتم ...ودیگر هیچ !

هیچی تو قلب من نبود

نگاه آخرین تو

شعر جنونمو سرود

از التهاب بی کسی

پناه آوردم به جنون

زندگی زندونه و بس

وقتی نباشه هم زبون

خواستم فراموشت کنم

اما خیالت نمیذاشت

به غیر دیوونه شدن

راهی جلو پام نگذاشت

:: شاید این اخرین باره .... که این احساسه زیبا هست ::

  :: منو حالا نوازش کن ....       همین حالا که تب کردم ::

  :: اگه لمسم کنی شاید ....          به دنیای تو برگردم ::

:: هنورم میشه عاشق بود .... تو باشی کاره سختی نیست ::

:: بدون مزر با من باش ....              اگرچه دیگه وقتی نیست ::

:: نبینم این دمه رفتن ....              تو چشمات غصه میشینه ::

:: همه اشکاتو میبــــــــــــــــــــــوسم ....            

     میدونم قسمتـــــــــــــــــــــــــــم اینه ::

من به زیبایی چشمان تو غمگین ماندم

و به اندازه ی هر برق نگاهت به نگاهی نگران

تو به اندازه ی تنهایی من شاد بمان …..

همه رو تو وجود تو می بینم همین و بس .... 

بازهم سهم من از روزگار به دوش کشیدن زجر خاطره هایت .

هر کلمه از خاطراتت مانند تیری بر قلب من است ...

باز هم سکوت من ...

باز هم در خود شکستن من از عذاب خاطرات تو ...

من پر از دلتنگیم ...

آخرین زمزمه های دلتنگیم را فقط به تو می گویم .

لحظه به لحظه های نمناک و سرشار از عشقم را به تو می بخشم اما دور نریز شاید من هم برایت خاطره ای شدم دور از قلبت .

گریه هایم ... دلتنگیم ... سکوتم ... نگاه و خیالم ،

همه را فقط به تو ... تو که همیشه نگاهت را حس می کنم بی آنکه چشمانم را مست کند ، همه را فقط به خودت ...

 "" آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش ""

ولی الان تویی که داری جرعه جرعه می نوشی تا به انتها برسم حس می کنم دارم خالی میشم بنوش نوش جانت ولی بعد نشکنم شاید یه زمانی بتونم دوباره پر بشم .

گفتی : " حالا اولشه که رو دستات عطرش رو بی جهت حس کنی...ع ا د ت میکنی...بیخیال باش"

حالا که کل زندگیم عطرتو میده...حالا که وجودم برای خودم نیست...

حالا که هنوزم میخوام بیای و باشی...

حالا که مثل همیشه  بیخیالی جز عذاب چیز دیگه ای نیست...حالا که نبودنت زج رم میده...

حالا که نمیتونم به نبودنت ع اد ت کنم...

حالا  بهم بگو این اولشه یا آخرش؟!

هیچکس ویرانیم را حس نکرد   وسعت حیرانیم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من    دیده  بارانیم را حس نکرد

          در هجوم لحظه های بی کسی    غربت پنهانیم را حس نکرد

          آن که با آغاز من مانوس بود    لحظه های پایانیم را حس نکرد

کاش الان بودی و مثل همیشه عشق و برام تفسیر می کردی ...

غمناكترين لحضه زندگي را از كسي تجربه مي كني

                                                                               كه  

                                                                                       شيرين ترين خاطرات را به وي داشتي ...

پس بهتر که من واسه همیشه برم . خیلی سخته .نمی دونم طاقت میارم یا نه .